Qorxmayıb qandan-ölümdən

Sarıldın odlu silaha.
Çıxarmaqçın öz xalqını

İşıqlı, nurlu sabaha.

 

Qartal kimi şığıyıb sən

Yardın düşmənin bağrını.

Sildin odlu sinələrdən                                

Sızıltını, həm ağrını.

 

Hücümunu dəf eylədin

Əhsən! Məhv etdin yağını.  

Külünü göyə sovurdum,                               

Bərbad etdin tifaqını.

 

Sənin şanlı hünərinə,                                 

Qeyrətinə baş əyirik.

“Cəngavərlər, ər- igidlər

Yaşayır, ölməz”- deyirik.  

                                     

                        

               Bakı

              Ərənlərin hünərilə

              Cavanlaşır bizim Bakı!

              Cəlalını seyrə dalıb

              Gülür qəlbim, gözüm Bakı!

 

              Gəlin kimi sığal çəkir

              Hər gün ona quran əllər.

              Zəhmətin bəhrəsin görüb

              Qürur duyur bizim ellər.

 

              Yaraşıqlı göydələnlər

              Sıralanıb qatar-qatar.     

              Sərvi-çinar qamətilə,

              Başı buludlara çatar.

 

              Sayrışan çıl-çıraqlarla

              Bakımıza o nur saçır.

              Yurdumuza gələnlərə

              Sanki doğma qucaq açır.

 

              Buradakı  fəvvarələr

              Elə bil gur  şəlalədir.

              Gilavarı, həm xəzrisi

              Bu şəhərdə divanədir.

 

              Yaşanır səhər-axşamlar,

              Küçələrdə İzdihamlar.

              Yaradan-quran insanlar

              Zövq alırlar gözəllikdən.

 

              Xəzərimin üzü gülür,

              Bakımızı görəndə şən.

              Gül-çiçəyə hey bürünür,

              Ana yurdum özü gülşən. 

 

              Bakım hər gün, hər saatda

              Yeniləşən bir şəhərdir.

              İlhamıyla Mehribanın

              Yazdıqları şah əsərdir.

                      

         Nailə Süleymanlı