Son illər vəziyyət bir qədər dəyişib. Erməni işğalına son qoyulub, ermənilərin bu kimi beynəlxalq təşkilatlara 30 il ərzində xərclədiyi milyonlar batıb. Azərbaycana qarşı aparılan qarayaxma kampaniyasının da mövzusu dəyişib. Uzun illər "cəfakeş ermənilər" üçün ağlayan muzdlu təşkilatlar və siyasətçilər indi Əli Kərimli üçün vay- şüvən salmağa başlayıblar. Əvvəllər Azərbaycan ərazisində qeyri- qanuni şəkildə xarici qüvvələrin dəstəyi ilə yaradılmış qondarma işğalçı xuntanı "blokadada" saxladığına görə Azərbaycana fasiləsiz hücumlar təşkil edənlər bu gün Əli Kərimlinin həbsindən və təcridxanadakı "saxlanma şəraitindən" narahatdırlar və ona görə də beynəlxalq qeyri- hökümət platformalarını da bu kampaniyaya səfərbər edirlər. Vəziyyətin maraqlı tərəfi isə ondan ibarətdir ki, Frank Şvabe və onunla əməkdaşlıq edən beynəlxalq təşkilatların azadlığa buraxılmasını tələb etdikləri şəxslərin sırasında Əli Kərimli tək deyil. Bu sırada Azərbaycan məhkəməsi tərəfindən haqqında uzunmüddətli və ömürlük həbs cəzası təyin olunmuş erməni cinayətkarları da var. Uzun illər ərzində insanlığa qarşı cinayət və çoxsaylı müharibə cinayətləri törətmiş erməniləri dəstəkləyən Frank Şvabe, Robert Menendes, Frank Pallone, Nensi Pelosi, Baronessa Koks, Frank Engel kimi bir sıra avropalı və amerikalı siyasətçilərin indi də qondarma təşkilatlarla əlbir olaraq Əli Kərimlinin və onun macəraçı məsləkdaşlarının "müdafiəsinə" qalxması bir sıra qənaətlərə yol açır. Belə görünür ki, həm erməni işğalçıları və həm də Əli Kərimli və onun dəstəsi eyni mərkəzin Azərbaycana qarşı təzyiq üçün kimi istifadə etdiyi alətlərdir. Alətlərdən biri işləməyəndə digəri işə salınır. Bu konfiqurasiyada hamı öz yerini qanuna və məntiqə uyğun şəkildə tapmış olur. Elə Azərbaycan hüquq- mühafizə orqanları da Əli Kərimlini və digərlərini məhz xarici qüvbələrə alət olduqları üçün həbs ediblər. Şvabe və onunla " koalisiyaya" girən siyasətçilər və təşkilatlar isə öz əlaltılarını düşdükləri vəziyyətdən çıxarmaq üçün göstərdikləri cəhdləri ilə Azərbaycandakı təsir alətlərini özləri bir daha ifşa etmiş olurlar. Amma unudurlar ki, reallıqlar dəyişob. Əgər Azərbaycan dövlətinin və dövlətçiliyinin ən ağır sınaq illərində təzyiq və təhdid siyasəti ilə heç nəyə nail ola bilmədilərsə, bu gün belə cəhdlərin heç bir faydası ola bilməz. Azərbaycan dövlətinə təzyiq göstərmək yox, onunla ədalətli, bərabərhüquqlu və beynəlxalq qanunlara əsaslanan qarşılıqlı faydalı əməkdaşlıq etmək daha səmərəli siyasət olardı.