2009-cu il, sentyabrın 9-da Beyləqan rayonunun Tatalılar kəndində dünyaya gələn Fazil Süleymanlı ailəsinə yalnız bir övlad deyil, həm də bir ümid çırağı gətirdi. Onun gəlişi kəndin sadəliyinə yeni bir nəfəs, ailənin zəhmətinə yeni bir güc qatdı. Mərd ziyalı və zəhmətkeş ailədə böyüyən Fazil ilk gündən sevgi və qayğı ilə əhatələndi. Atası Allahverdi müəllim onun körpə yaşlarından cəld və çevik olduğunu görərək idmana meylini sezdi. Bu, taleyin ona verdiyi ilk işarə idi.

Tatalılar kəndinin torpaq qoxusu, sadə həyat tərzi, zəhmətkeş insanların təmizliyi Fazilin ruhuna hopdu. O, kəndin sakitliyini öz xarakterinə daşıdı, bu sadəlik sonradan onun böyüklüyünün təməl daşına çevrildi. Körpə yaşlarından ailəsi ona yalnız zəhmətin dəyərini deyil, həm də Vətən sevgisini aşılayırdı. Onlar ona öyrədirdilər ki, bayraq sadəcə bir parça deyil, azadlığın, şərəfin və milli ruhun simvoludur. Hər dəfə evdə bayraqdan danışıldıqca, Fazilin qəlbində bir işıq yanırdı. Bu işıq ona güc verirdi, çünki o bilirdi: bayrağı ucalarda dalğalandırmaq yalnız bir idmançının deyil, bütöv bir xalqın qürurudur.

Həyatın axarı onu kəndin sakitliyindən paytaxtın gurultusuna gətirdi. Bakı – böyük arzuların, böyük imtahanların şəhəri idi. Burada Fazil öz yolunu tapmalı, öz taleyini yazmalı idi. 2015-ci ildə Nərimanov rayonunda 45 nömrəli məktəbin birinci sinfinə daxil olan Fazil, 2026-cı ildə həmin məktəbin 11-ci sinfini bitirərək müstəqil həyata qədəm qoydu. Məktəb illərində o, müəllimlərin və şagirdlərin sevimlisinə çevrildi. Onun uğurları hamının uğuru kimi qəbul olundu.

Kiçik yaşlarından idmana qədəm qoyan Fazil, öz dəsti-xətti ilə seçilməyə başladı. İdman onun üçün sadəcə yarış meydanı deyildi; bu, ruhun təmizlənməsi, iradənin möhkəmlənməsi idi. Hər qələbə bir fəxarət, hər məğlubiyyət isə bir dərs idi. Fazil idmanı yalnız bədən gücü ilə deyil, ruh gücü ilə yaşadı. Onun hər addımı bir çağırış idi: “Mən iradəmlə qalxıramsa, sən də qalxa bilərsən.”

Fazilin taleyinin mərkəzində bayraq var – Vətən bayrağı. Bayraq yalnız meydanlarda dalğalanan bir simvol deyil, insanın ürəyində yaşayan bir dəyərdir. O, bu bayrağı ucalarda dalğalandırmaqla öz varlığını mənalandırdı. Fazilin hekayəsi bizə göstərir ki, insanın böyüklüyü yalnız dünyaya gəldiyi yerdə deyil, getdiyi yolda, seçdiyi dəyərlərdədir. O, kəndin sadəliyini, şəhərin mürəkkəbliyini, idmanın sərtliyini birləşdirərək öz taleyini yazdı.

Onun psixoloji dünyası bir gəncin özünü tapmaq mübarizəsidir. Hər uğurunda özünə inamı artır, hər çətinlikdə iradəsi möhkəmlənir. Bu, sağlam ruhun, vətənpərvərliyin, mərdliyin psixoloji portretidir. Fazil öz həyatını yalnız özünə deyil, həm də başqalarına güzgü etdi. Onun uğurları başqalarına ümid verdi, “Mən bacarırsam, sən də bacararsan” mesajını yaydı.

Oxucu bu hekayəni oxuduqca qürurlanır, çünki Fazilin həyatında sadə bir kənd uşağının böyük şəhərdə öz yolunu tapması, idman meydanlarında bayrağı ucalarda dalğalandırması, məktəbdə sevilməsi və insanlara ümid verməsi var. Bu hekayə bizə göstərir ki, insanın böyüklüyü yalnız zirvəyə qalxmaqda deyil, o zirvəni başqaları ilə bölüşməkdədir.

Sonunda isə Fazilin taleyi bir fəlsəfi həqiqəti xatırladır: həyatın mənası yalnız uğur qazanmaqda deyil, uğuru mənəvi dəyərlərlə birləşdirməkdədir. Bayraq yalnız meydanlarda deyil, insanın ürəyində dalğalanmalıdır. Varlığın ən ali məqamı isə budur: insan öz ruhunu Vətənlə birləşdirəndə, onun adı zamanın yaddaşına əbədi həkk olunur. Fazil Süleymanlı bu yaddaşın bir parçasıdır – gəncliyin bayraqdar ruhu, gələcəyin ümid çırağı. Onun hekayəsi oxucuya bir daha sübut edir ki, Vətən sevgisi ilə böyüyən gəncin addımları yalnız öz taleyini deyil, bütöv bir xalqın gələcəyini işıqlandırır.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist