Sevgi — insanı göylərə qaldıran ilahi qanad, amma bəzən də o qanadlar qırılır, insanı yerə çırpan daşlara çevrilir.

Ən ağır yaralar, ən yaxın bildiyindən gəlir; çünki ən çox güvəndiyin, ən çox yaralayan olur. Güvən dağılanda, insanın içindəki bütün ümidlər külə dönür, bütün xəyallar küləkdə sovrulan yarpaq kimi uçur.

Çarəsizlik — nə gedə bilməkdir, nə qala bilmək; yalnız içində boğulmaqdır. Öz nəfəsinlə boğulmaq, öz sükutunda batmaq, öz iztirabında yanmaqdır.
Ümid solanda, işıq sönəndə, sevgi külə dönəndə qalan yalnız boşluq olur. Boşluq — səssiz fəryad, görünməz iztirab, insanı içindən yeyən qara dənizdir.

Bəzən ən böyük fəryad səssizlikdir, ən dərin iztirab isə görünməzlikdir. İnsan içində qışqırır, amma kimsə eşitmir; gözlərində tufan qopur, amma kimsə görmür.
Yaşaya-yaşaya ölüyə çevrilmək — sevginin insana öyrətdiyi ən acı dərsdir. Çünki sevgi bəzən yaşatmaz, sadəcə nəfəs aldırar; bəzən öldürməz, sadəcə içindən öldürər.

Həyat öyrədir: sevmək gücdür, amma sevdiyinin əzabına dözmək daha böyük gücdür.
Sevgi insanı yaşadar, amma bəzən də öldürmədən öldürər. O, həm həyatın nəfəsi, həm də ölümün sükutudur.
Sevgi — insanı dirildən işıqdır, amma bəzən də içini külə çevirən alovdur.

İnsanın ürəyində gizlənən iztirab, dilində gizlənən sükut — bunların hamısı sevginin qurbanıdır.
Sevgi — insanı göylərə aparan dua, amma bəzən də yerə çırpan lənətdir.
Sevgi — insanı yaşadan möcüzə, amma bəzən də ruhu öldürən zəncirdir.

Sevgi bəzən insanı elə bir uçuruma aparır ki, geri dönüş yolu olmur. O uçurumda insan öz ürəyinin parçalanmış səsini eşidir, amma onu birləşdirəcək güc tapmır.
Sevgi bəzən insanı elə bir yanğıya salır ki, o yanğının külü illərlə sönmür, içində gizli köz kimi qalır.
Sevgi bəzən insanı elə bir səssizliyə məhkum edir ki, o səssizlikdə bütün ümidlər ölür.

Mən — Mövsümağa Ədalətoğlu, bir yazıçı olaraq bu fani dünyada gördüyüm hər şərəfsizliyi yazmaq istərdim. Amma heyif ki, sözlər aciz qalır. Çünki bəzən insanın gördüyü zülmü, eşitdiyi xəyanəti, yaşadığı iztirabı heç bir söz ifadə edə bilmir. Sözlər susur, ürək danışır; sözlər aciz qalır, qələm isə sükutun yükünü daşıyır.

Və bəlkə də bütün yazdıqlarım, bütün sükutum bir gün külə qarışacaq. Amma o külün içində bir parça yanmış ürək qalacaq — həyatın öz ürəyi. Çünki sevgi insanı yaşadar, amma bəzən də öldürmədən öldürər.

Sonunda isə mənim yazım — bu fani dünyanın qaranlığında bir işıq deyil, sadəcə bir yaradır. Və o yara sağalmır, zamanla unudulmur, sadəcə insanın içində dərinləşir. Mənim sözlərim bitir, amma içimizdə başlayan sükut heç vaxt bitmir.

Mövsümağa Ədalətoğlu,
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist