1983-cü ilin 16 iyulunda Mingəçevir şəhərinin isti yay günündə dünyaya göz açan Aynurə Ramazan qızı, həyatının ilk səhifələrini ata nəvazişi ilə yazmağa başladı. 1990-cı ildə 16 nömrəli tam orta məktəbin birinci sinfinə daxil oldu, 2000-ci ildə həmin məktəbi bitirdi. On il boyunca məktəb yollarında böyüyən bu balaca qızın ən şirin xatirələri müharibənin sərt kölgəsi altında formalaşdı.

O illərdə hər bir uşaq kimi məktəbə atasının əllərindən tutaraq getmək, evə dönəndə ata qucağını hiss etmək istəyirdi. Amma mənfur düşmənlərin doğma torpaqlarımıza xain hücumu nəticəsində atasının yolu döyüş meydanına düşdü. Ramazan zabit idi – torpağı qorumaq, döyüş yoldaşlarına yol göstərmək, böyük qardaş tək qayğılarına qalmaq onun müqəddəs vəzifəsi idi.

Evə dönəndə isə o, sadəcə bir zabit deyildi – o, bir ata idi. Qızını bağrına basır, saçlarını oxşayır, “Əziz qızım, Vətənini sev, dərslərini oxu, xalqımıza layiqli övlad ol” deyirdi. Bu sözlər balaca Aynurənin ruhuna işıq saçır, gələcəyinə yol göstərirdi. Ata məsləhəti övladın ruhuna güc verirdi, ata nəvazişi isə ömrünün ən güclü dayağı idi.

Zaman keçdi, məktəb illəri bitdi. 2003-cü ilin 9 dekabrında Aynurə ailə həyatı qurdu. Artıq bir ömür yoldaşı, bir ana idi. İki qızı dünyaya gəldi, onların gülüşü həyatına yeni işıq saçdı. Amma qəddar zaman onu atasından ayırdı. Ramazan bu dünyadan köçdü.

Onun gedişi bir boşluq yaratdı, amma izi silinmədi. Xalqın yaddaşında, dostların xatirəsində, ailəsinin qəlbində bir ömürlük iz qaldı. Çünki Vətən uğrunda döyüşənlər tarixdə yaşayır. Onların adı daşlara yazılır, ruhları nəsillərin yaddaşında əbədi qalır.

Aynurə atasının qızı olmaqla həmişə qürur duydu. O bilirdi ki, Ramazan sadəcə bir ata deyil, həm də xalqın qəhrəmanı idi. Bu qürur onun həyatına güc verdi, hər addımında dayaq oldu. İndi özü ana olaraq, ata nəvazişinin dəyərini daha dərindən anlayır. Çünki valideyn övladından uzaqda olsa belə, ruhu həmişə onunla olur. Ramazanın ruhu da qızının yanında, nəvələrinin üzündə, ailəsinin hər addımında yaşayır.

Həyatın fəlsəfəsi budur: insan ölər, amma sevgisi, xatirəsi, Vətənə sədaqəti əbədi qalar. Ramazanın ömrü də bu həqiqətin canlı nümunəsidir. Onun adı yaddaşlarda, Aynurənin qəlbində, gələcək nəsillərin ruhunda əbədi yaşayacaq.

Onun Vətənə sədaqəti zamanın sərt üzünə qalib gəldi. Bu sədaqət, bu bağlılıq, bu fədakarlıq illərin sərt küləyinə, həyatın qəddar imtahanlarına qarşı dayandı. Ramazanın adı bir qəhrəman kimi yaddaşlarda yaşadı, onun ruhu isə nəsillərə güc verdi.

Aynurə bu gün öz qızlarına atasının sözlərini ötürür: “Vətənini sev, dərslərini oxu, xalqımıza layiqli övlad ol.” Beləcə ata nəsihəti nəsildən-nəsilə keçir, bir ömürlük miras kimi yaşayır.

Bu hekayə oxucunun qəlbinə toxunduqca, gözlərində həm qürurun işığı, həm də kədərin kölgəsi yanır. Çünki bu, bir ata sevgisinin, bir qəhrəmanlıq dastanının, bir ömürlük həsrətin hekayəsidir. Sevgi, fədakarlıq və Vətənə sədaqət insanı ölümsüz edir. Ramazanın adı yaddaşlarda, Aynurənin qəlbində, gələcək nəsillərin ruhunda əbədi yaşayacaq.

Beləcə bir ömür hekayəsi – tarixlərin dəqiqliyi ilə yazılmış bir xatirə salnaməsi – oxucunun ruhunu həm titrədir, həm də ucaldır. Hər səhifəsi kədərə, hər cümləsi ümidə qarışır, hər misrası isə qürurla dolur.

Dinləyib qələmə alan:
Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü, yazıçı-publisist