Ürəyin qorxu tanımırsa, düşmənin kimliyi artıq əhəmiyyətini itirir. İstər şah olsun, istər padşah – onun gücü yalnız zahirdədir, çünki qorxusuz ürəyin qarşısında hər bir taxt kölgəyə çevrilir.

Qorxusuz ürək insan varlığının ən ali zirvəsidir. O zirvəyə nə fırtına çatar, nə tufan. Zirvə öz möhkəmliyində əbədidir. Şahın tacı zamanla solur, padşahın kürsüsü bir gün dağılır, amma qorxusuz ürəyin hökmü sonsuz qalır. Bu hökm insanın ruhunu azad edir, iradəsini möhkəmləndirir, onu başqasının gücünə boyun əyməkdən qurtarır.

Qorxusuz ürək, insanın öz varlığını dərk etməsidir. O, başqasının gücünü tanımaz, çünki bilir ki, ən böyük güc öz içindədir. Düşmən şah da olsa, padşah da olsa, qorxusuz ürəyin qarşısında yalnız kölgə kimi titrəyər. Kölgə günəşin qarşısında yox olduğu kimi, düşmən də qorxusuz ürəyin qarşısında gücsüz qalar.

Bu ürək bir alovdur – nə küləklə sönür, nə də zülmətlə boğulur. O alov insanın yolunu işıqlandırır, ona azadlıq verir. Qorxusuz ürək bir dağ zirvəsi kimidir: nə tufan onu silkələyə bilər, nə də zaman onu aşındıra bilər. O zirvənin hökmü əbədidir, çünki o, insanın öz iradəsinin taxtıdır.

Əsl hikmət budur: qorxusuz ürək insanı azad edir, düşməni kiçildir, gücü isə ucaldır. Şahın hökmü zamanla bitər, padşahın kürsüsü bir gün dağılır. Amma qorxusuz ürəyin hökmü əbədi qalır. Çünki qorxusuz ürək insanın ən ali taxtıdır – bu taxtı heç kim ala bilməz.

Mövsümağa Ədalətoğlu
yazıçı-publisist