1992-ci il fevralın 25-dən 26-na keçən gecə Xocalı şəhərində baş verən faciə təkcə bir şəhərin deyil, bütün Azərbaycan xalqının ürəyində sağalmaz yara açdı.

 Həmin gecə mən Şuşa şəhərində döyüşçü kimi, Şuşa polisinin tağım komandiri olaraq xidmət edirdim. Vəzifəmiz Vətəni qorumaq idi. Lakin bütün cəhdlərimizə baxmayaraq, əlimiz Xocalının müdafiəsinə çatmadı. O gecə baş verənləri sözlə ifadə etmək çox çətindir. Xocalıdan gələn haray səsləri, qadınların, uşaqların fəryadı, atəş səsləri, ölümün soyuq nəfəsi hələ də qulaqlarımdadır.
 Biz kömək etmək, soydaşlarımızı xilas etmək üçün imkanlarımız daxilində çalışsaq da, gücümüz çatmadı. Bu, ömrümüz boyu içimizdə daşıdığımız bir ağrıdır. Yüzlərlə günahsız insanın şəhid olması, minlərlə insanın əsir götürülməsi, ailələrin dağılması – bunlar təkcə bir gecənin faciəsi deyil, bir millətin yaddaşına həkk olunmuş kədərdir.
 Xocalıda baş verənlər bəşəriyyətə qarşı ağır bir cinayət idi. O hadisələr zamanı Ermənistan silahlı qüvvələri tərəfindən törədilən vəhşiliklər tarixdə qara səhifə kimi qalacaq. Bu hücum nəticəsində dinc əhali xüsusi amansızlıqla qətlə yetirildi.
 İllər keçsə də, o gecənin ağrısı keçmir. Biz döyüşçülər üçün isə bu, həm də vicdan sınağı idi. Əlimiz çatmadığı üçün çəkdiyimiz iztirab, eşitdiyimiz fəryadlar, gördüyümüz mənzərələr ömrümüzün sonuna qədər bizimlə qalacaq.

 Bu gün Xocalı şəhidlərinin xatirəsini dərin ehtiramla yad edir, Allahdan onlara rəhmət diləyirəm. Diləyimiz budur ki, o ağrılı, acılı günlər bir daha təkrarlanmasın. Xalqımız daim sülh, əmin-amanlıq və birlik içində yaşasın.
 Xocalı – təkcə bir şəhərin adı deyil. Xocalı bizim yaddaşımızdır, dərdimizdir, həm də ədalət çağırışımızdır. O haray heç vaxt unudulmayacaq.

 Təqaüddə olan polis polkovniki

Mübariz Quliyev