İnsanın həyatında elə xatirələr var ki, onları heç kimlə bölüşmək mümkün deyil. Onlar dilə gətirilmədikcə daha da dərinləşir, sükutun içində böyüyür və ruhun ən gizli guşəsində öz köklərini salır. Bu xatirələr danışılmadıqca bir növ gizli poeziyaya çevrilir – hər misrası göz yaşından toxunmuş, hər bəndi susqunluğun səsi ilə yazılmışdır.

Danışılmayan xatirə insanın psixologiyasını formalaşdırır. O, bir güzgü kimidir: hər dəfə içindəki boşluğa baxanda özünü daha dərindən tanıyırsan. Bu tanışlıq bəzən ağrılı olur, bəzən göz yaşına çevrilir, amma məhz bu ağrı insanı böyüdür, onu daha müdrik, daha dərin edir.

Gizli xatirədir könlümün sirri,
Sükutla doludur ruhumun səsi.
Ağrıdan doğular nurun işığı,
Susanda ucalar insanın şüru.

Göz yaşım axaraq sözə çevrilir,
Sözüm də sükutla gücə çevrilir.
Xatirə gizlənir, dilə gəlməz heç,
Gücüm bu sükutdan doğar, bitməz, heç.

Mövsümağa – sükutun yazıçısı,
Sözündə gizlənir ruhun işığı.

Həyatın sərt küləkləri qarşısında güclü olmaq bir seçim deyil, taleyin hökmüdür. Çünki zəiflik göstərsən, ayaqlar altında qalan yarpaq kimi əzilərsən. Düşən yarpağa ayaq basan çox olar, amma kökləri torpağa möhkəm bağlanan ağac heç vaxt yıxılmaz. İnsan da belədir – xatirələrin ağırlığı altında əyilsə də, içindəki güc onu yenidən dikəldir.

Ən unudulmaz xatirə insanın içində gizlənən görünməz bir çıraqdır. Kənardan görünməz, amma içindəki qaranlıqları işıqlandırar. O çıraq bəzən səni kövrəldir, bəzən səni gücləndirir, amma hər zaman səni özünə qaytarır.

İnsanın ən böyük gücü onun danışmadığı xatirələrdə gizlidir. O xatirələr səssiz bir fəryad kimi qəlbinin dərinliyində yaşayır, amma səni yıxmaq istədikcə ayağa qalxmağı öyrədir. Və bəzən ən böyük fəlsəfə – susaraq güclü qalmaqdır. Susqunluğun içində gizlənən bu güc, insanı ucaldır, onu öz taleyinin əbədi qalasına çevirir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist