20 Yanvar – Azərbaycan xalqının azadlıq yolunda verdiyi ən böyük imtahan, ən ağır qurban, ən uca zirvədir. O gecə Bakının küçələri qanla boyandı, amma millətin iradəsi sınmadı. Tankların səsi, güllələrin hayqırtısı xalqın azadlıq çağırışını susdura bilmədi.

Şəhidlər – onlar yalnız həyatlarını itirmədilər, millətin vicdanına çevrildilər. Hər damla qan torpağa yazılmış bir söz oldu: Azadlıq. Onların ölümü bir son deyil, bir başlanğıc idi – xalqın öz taleyini seçdiyi başlanğıc.

İlham və Fərizə – bu faciənin ən parlaq simvolu. İlhamın şəhidliyi və Fərizənin onun ardınca könüllü olaraq ölümsüzlüyə qovuşması – sevginin, fədakarlığın və vətən eşqinin ən saf zirvəsidir. Onların hekayəsi göstərir ki, azadlıq uğrunda verilən qurban yalnız torpaq sevgisi deyil, həm də ruhun, qəlbin, məhəbbətin fədakarlığıdır.

Uşaqlığımızın qan yaddaşı – biz böyüyərkən bu gecənin hekayələri şüurumuzu formalaşdırdı. Qanlı Yanvarın xatirəsi şüurumuzun dərin qatlarına həkk olundu. Biz azadlığın qiymətini uşaq yaşlarımızdan öyrəndik: oyunlarımızın fonunda güllə səsləri, nağıllarımızın arasında şəhidlərin adları vardı. Bu yaddaş bizi böyütdü, formalaşdırdı, gücləndirdi.

20 Yanvar bizə öyrətdi ki, azadlıq sadəcə siyasi bir anlayış deyil, insan ruhunun ən dərin ehtiyacıdır. Şəhidlər göstərdilər ki, bədən məhv ola bilər, amma ruhun azadlıq istəyi heç vaxt öldürülə bilməz. Ölüm bəzən həyatın sonu deyil, onun ən böyük təsdiqidir.

20 Yanvar bir millətin öz taleyini yazdığı gündür. Hər sətiri qanla yazılıb, hər misrası şəhidlərin ruhu ilə möhürlənib. Onların adı daşda yazılmadı, torpaqda da qalmadı – xalqın yaddaşına həkk olundu. Və bu yaddaş, azadlığın ən böyük zəmanətidir.

Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist