Bəzən bir ailə ilə tanış olursan, sanki bir millətin yaddaşına toxunursan. Elə bil tarix səni öz sükutuna çəkir, səni öz sətirlərinə qatır. Həsənov Səbuhi Nazim oğlu və onun iki oğlu – 184 nömrəli tam orta məktəbin 8-ci sinif şagirdi Həsənli Mustafa və 5-ci sinif şagirdi Həsənli Nihat – mənim üçün sadəcə müsahibə iştirakçıları deyildilər. Onlar, vətən sevgisinin ailə ocağında necə közərdiyini, bir xalqın qanla yazılmış yaddaşının necə nəsildən-nəslə ötürüldüyünü göstərən canlı bir dastan idilər.

Bu uşaqlar 20 Yanvar faciəsinin canlı şahidləri deyillər. Onlar o gecəni gözləri ilə görməyiblər, tankların səsini eşitməyiblər, o gecənin dəhşətini yaşamayıblar. Amma onların qəlbi o ağrını hiss edir. Çünki ataları – Səbuhi bəy – onlara bu hadisəni sadəcə danışmayıb, yaşadıb. Hər dəfə Şəhidlər Xiyabanına apardıqda, hər dəfə şəhidlərin adını çəkdikdə, hər dəfə “Vətən sağ olsun” dedikdə, o gecənin ruhunu övladlarının qəlbinə hopdurub. Onlar üçün 20 Yanvar bir tarix deyil – bir hissdir, bir yanğıdır, bir anddır.

Mustafa və Nihat danışarkən sanki o gecənin sükutunu yarıb gələn güllə səslərini eşidirdim. Gözlərindəki dərin kədər, səs tonlarındakı titrəyiş, qürurla qarışıq kövrəklik – bunlar sadəcə uşaqlara xas duyğular deyildi. Bu, bir xalqın ruhunu daşıyan, gələcəyin əsgərləri, müəllimləri, yazıçıları, vətən fədailəri olan gənc nəsilin iç dünyasının aynası idi.

Onlar danışdıqca, gözümün önündə İlham və Fərizənin nakam sevgisi canlandı. Əliyalın xalqın tankların qarşısında durduğu, bir millətin azadlıq uğrunda canından keçdiyi o gecə yenidən dirildi. Hər bir şəhidin adı çəkildikcə, sanki torpaq nəfəs alır, şəhid ruhları bu gənclərin qəlbində yenidən doğulurdu.

Bu ailə bizə göstərir ki, vətən sevgisi hələ də yaşayır. O sevgi ki, nə zamanın tozuna, nə də yad təsirlərə boyun əymir. O sevgi ki, şəhidlərin fədakarlığı ilə ucalan dəyərlər üzərində kök salıb, yeni nəsillərin qəlbində çiçək açır. Bu sevgi, bir ailənin ocağında alovlanır, məktəbdə böyüyür, cəmiyyətə nur saçır.

Bəli, biz fəxarət hissi keçirməliyik. Çünki bu torpaqda Mustafa və Nihat kimi gənclər böyüyür. Onlar təkcə dərs oxumurlar – onlar tarixə şahidlik edir, gələcəyin azadlığını qorumağa hazırlaşırlar. Onlar təkcə məktəbə getmirlər – onlar şəhidlərin ruhuna dua, vətənin sabahına ümid olurlar.

Və mən bir yazıçı olaraq, bir vətəndaş olaraq, bu ailəni tanımaqdan, belə övladlar yetişdirən bir ocağın varlığını görməkdən qürur duydum. Çünki bu cür ailələr olduğu müddətcə, bu torpaq heç vaxt sahibsiz qalmayacaq. Bu xalq heç vaxt diz çökməyəcək. Bu bayraq heç vaxt enməyəcək.

Dinləyib qələmə alan:
Mövsümağa Ədalətoğlu
Yazıçı-publisist