20 yanvarla  bağlı  xatirələrini  bizimlə  bölüşən  Əməkdar jurnalist Nüşabə Hüseynli bildirib  ki, 1990-cı ildə Nərimanov rayonundakı 39 nömrəli orta məktəbin sonuncu sinfində oxuyurdum: "Son iki ildə  ölkəmizdə baş verənlərdən kənarda deyildik. Milli azadlığımız uğrunda Meydan hərəkatına yeniyetmə, gənc olaraq, biz də qoşulurduq.  Dərslərdən sonra sinif yoldaşlarımızla  Azadlıq meydanına gedirdik. Necə ciddi tarixi dönəmi yaşadığımızı məktəbdə müəllimlərimiz bizə izah edirdi. Atam tarix müəllimi idi və bu barədə evdə də söhbətlərimiz olurdu. 20 yanvar gecəsi hamımız evdə idik, qardaşlarımdan başqa. Böyük qardaşım sovet ordusunun zabiti idi, Moskvada idi, kiçik qardaşım isə Moskvadan asılılığa etiraz edilən Meydanda...   
Mənzərəni təsəvvür edəsiniz deyə deyim ki, o vaxt ən son xəbərləri yalnız televizyadan, radiodan alırdıq, nə internet var idi, nə mobil telefonlar. Hər şey hamının dördgözlə izlədiyi televiziyanın enerji blokunun partladılmasından başladı. Həmin vaxt üçün yeganə informasiya mənbəyimizi itirdik. Yaşca böyüklər, o cümlədən, atam bunun nə demək olduğunu yəqin ki anlamışdılar. Atam dərhal geyinib evdən çıxdı. Hara getdiyini belə bilmədik. İlk xəbəri hardan, kimdən eşitdiyimizi artıq xatırlamıram. Həmin vaxt Ziya Bünyadov prospektinin yaxınlığında yaşayırdıq. Birdən ətrafa dəhşətli, az qala, qulaqbatıran səslər yayıldı. Səs əsas yoldan gəlirdi. Evdən çıxıb səs gələn tərəfə yüyürəndə gördük ki, qonşular da yola qaçır. Yoldan sürətlə tanklar keçirdi. O tankların öldürməyə getdiyindən xəbərsiz şəkildə vahiməli mənzərəni seyr edirdik. Birdən tankların biri dayandı. İnsanlar maraqla nə baş verəcəyini gözləyirdilər. Pis nəsə heç kimin ağlına gəlmirdi, ta ki tankın lüləsi bizə tərəf çevrilənədək. Birdən kimsə qışqırdı ki, bizi vurmaq istəyir, qaçın. Bir anın içində dağılışdıq. 
Atam səhərə yaxın qayıtdı. Dəhşət içində idi. Şəhər qanda boğulmuşdu, amma insanlarımız küçələrdə idi. Bəziləri nə baş verdiyini anlamağa çalışır, bəziləri hələ də sovet ordusunun qətliam törətdiyinə inana bilmir, bəziləri də evə qayıtmayan doğmasını axtarırdı. Atam da getmişdi.  Qardaşımdan xəbər ətər yox idi. Morqları gəzmiş, orda da tapa bilməmişdi. Kişi nələr görmüşdüsə, bir günə sanki 10 yaş qocalmışdı. 21-i səhər gəldi qardaşım. Dəhşətli şeylər danışırdı. Qorxu filmi idi sanki. Məktəblər bağlandı, səhv etmirəmsə, bir ay dərslər olmadı. Xaos var idi. İnsanların həyatı, düzəni dəyişmişdi, insanlar nə edəcəyini sanki bilmirdilər. 
Nəhayət ki, boynumuzdakı zəncir qırılırdı. Azərbaycan üçün tarixi mərhələ idi. Həqiqətlərin, gerçəkliyin üzə çıxdığı, sağımızın-solumuzun özünü bəlli etdiyi bir dönəm idi. Təbii, bu faciənin ümumilikdə, tariximizdə və sonrakı mübarizəmizdə yeri, təsiri barədə çox danışmaq olar. Mən sadəcə, həmin günün şahidi kimi gördüklərimi, hiss etdiklərimi bölüşdüm. Nə gözəl ki, Azərbaycanın müstəqilliyi uğrunda tökülən qanlar yerdə qalmadı".