Abdullayev Səbuhi Sadıx oğlunun ömür yolu bir millətin yaddaşına həkk olunmuş qürur dastanıdır. 04.07.1981-ci ildə Bakı şəhərində dünyaya göz açan bu igid, 1988-ci ildə Xətai rayonundakı 191 saylı tam orta məktəbin birinci sinfinə qədəm qoydu. 1998-ci ildə Mikayıl Müşfiq adına 18 saylı tam orta məktəbi bitirdi və elə həmin il Bakı Ali Birləşmiş Komandanlıq Məktəbinə daxil oldu. 2003-cü ildə bu məktəbi bitirərək leytenant rütbəsi aldı və Azərbaycan Respublikasının Silahlı Qüvvələrində xidmətə başladı.

2014-cü ildə Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin Hərbi Akademiyasına daxil oldu, 2016-cı ildə isə bu ali məktəbi bitirərək peşəkarlığını daha da möhkəmləndirdi. Onun xidmətləri dövlət tərəfindən yüksək qiymətləndirildi: “Qüsursuz xidmətə görə” 3-cü, 2-ci və 1-ci dərəcəli medallarla, Silahlı Qüvvələrin 10, 90 və 95 illik yubiley medalları ilə təltif olundu. Çoxsaylı Fəxri Fərmanlar isə onun fədakarlığının rəsmi möhürü idi. Bu medallar sadəcə metal parçası deyildi, onlar bir ömrün vicdanla yaşanmış illərinin fəlsəfi izahı idi.

2021-ci ildə mayor rütbəsi ilə ehtiyyata buraxılan Səbuhi Abdullayev, əsli Nefçala rayonuna bağlıdır. Onun kökləri bu torpaqdan gəlir, bu bağlılıq isə həyatında bir körpü kimi idi: doğulduğu şəhərin işıqları ilə böyüyən, amma köklərinin gücünü daima özündə daşıyan bir ömür.

44 günlük Vətən müharibəsi onun həyat yolunun zirvəsi oldu. Bu müharibə sadəcə torpaq uğrunda savaş deyildi, bir millətin varlığını, şərəfini, ləyaqətini qoruma mübarizəsi idi. Səbuhi Abdullayev bu mübarizədə ön cərgədə idi. O, qorxunu aşaraq cəsarəti seçdi, həyatını Vətən uğrunda fəda etdi. Döyüş meydanında onun hər addımı bir fəlsəfi məna daşıyırdı: insan öz varlığını Vətənə bağladıqca, Vətən də onun varlığını əbədi edir.

Səngərlərdə, dağların qoynunda, qarlı-şaxtalı, boranlı günlərdə onun Vətənə olan sevgisi daha da böyüyürdü. Soyuq küləklər üzünə çırpıldıqca, qar sinəsinə yığıldıqca, o bu çətinliyi bir yük kimi deyil, bir şərəf kimi daşıyırdı. Hər bir şaxta nəfəsi onun ruhunu daha da möhkəmləndirir, hər bir boran fırtınası onun qəlbindəki Vətən sevgisini alovlandırırdı. O, xidmətini sadəcə borc kimi deyil, sevgi kimi yaşayırdı — Vətənə olan məhəbbətini səngərdəki hər addımına, hər nəfəsinə çevirmişdi.

Dağların sıldırım qayaları arasında, gecənin qaranlığında, soyuğun sərtliyində o, öz varlığını Vətənlə birləşdirirdi. Bu şəraitdə insanın gücü yalnız fiziki deyil, mənəvi möhkəmliklə ölçülür. Səbuhi üçün isə bu möhkəmlik Vətən sevgisindən doğurdu. O, hər bir gülləni, hər bir addımı, hər bir nəfəsi Vətənə həsr edirdi. Onun üçün səngər sadəcə döyüş meydanı deyildi, bir məbəd idi — Vətən sevgisinin ən saf, ən uca təzahür etdiyi yer.

Bu həyat hekayəsi bir millətin ruhunu oyadan, qəlbləri titrədən bir çağırışdır. Burada bir insanın taleyi ilə bir millətin taleyi birləşir. Məktəb partasından başlayan yol, hərbi akademiyanın qapılarından keçərək, səngərlərdə qarla örtülmüş dağlarda, boranlı gecələrdə Vətən uğrunda canını fəda etməyə qədər uzanır.

Bu ömür bizə öyrədir ki, Vətənə sədaqət insanın ən ali borcudur. Medallar, fərmanlar, rütbələr — hamısı bir ömrün qürur zirvəsidir. Amma ən böyük zirvə 44 günlük müharibədəki xidmətlərdir. O, qorxunu aşaraq cəsarəti seçdi, həyatını Vətən uğrunda fəda etdi. Bu, sadəcə bir hərbi xidmət deyil, insanın öz varlığını mənalandırma aktıdır. Vətən uğrunda döyüşənlərin adı zamanın yaddaşında əbədi yaşayır, onların ruhu isə dağların zirvəsində əsən küləklə, səngərlərdə yanan ocaqla, torpağın nəfəsi ilə birləşir. Onların varlığı bir millətin ruhuna çevrilir, onların izi torpağın damarlarında qan kimi axır, onların adı isə gələcək nəsillərin qürurla söylədiyi dua kimi yaşayır. Onlar torpağın yaddaşına yazılmış müqəddəs sətirlərdir, dağların zirvəsindəki əbədi ucalıqdır, xalqın qəlbindəki sönməz işıqdır. Vətən uğrunda döyüşənlərin ömrü bitmir, çünki onların adı hər səhərin günəşində, hər gecənin ulduzunda, hər küləyin səsində yaşayır — əbədi, müqəddəs və qürur dolu bir varlıq kimi.

Bu sonluq bir ömrün tamamlanması deyil, əksinə, bir millətin yaddaşında əbədi yaşamaqdır. Çünki Vətən uğrunda döyüşənlərin ruhu torpağın nəfəsinə qarışır, dağların zirvəsinə yüksəlir, xalqın vicdanında əbədi işıq kimi yanır. Onların adı zamanın sətirlərində silinməzdir, onların izi isə gələcək nəsillərin yolunu işıqlandıran müqəddəs bir çıraqdır.

Mövsümağa Ədalətoğlu
AJB-nin üzvü
yazıçı-publisist