Belə görünür ki, İrəvanda yaşayanlar hələ də tarixin saxtalaşdırılması istiqamətində addımlar atmaq, gələcəkdə hansısa iddialar irəli sürmək üçün indidən "arxiv materialları" toplamağa çalışırlar. Erməni alimləri heç zaman öz tarixlərini tədqiq etməyiblər, onlar həmişə özlərinə saxta tarix uydurmağa cəhd göstəriblər. Onların "elmi" qənaətlərinə inansaq belə çıxır ki, onlar Yer kürəsinin hər bir bölgəsində və hamıdan əvvəl mövcud olublar. Bu mənada Qarabağ da onlar üçün istisna deyil. Ermənistan xalqımızın əsrlərlə yaşadığı Qarabağ torpaqlarında məscidləri, qəbiristanlıqları, tarixi yaşayış məntəqələrini və digər mədəni irsi sistemli şəkildə dağıdıblar. Erməni tarixçiləri Gəncəsər və Xudavəng kimi abidələri yalnız erməni irsi kimi təqdim etməyə çalışır, amma indiki Ermənistan ərazisində mövcud olmuş Azərbaycan tarixi-mədəni irsini tamamilə inkar edirlər. Belə təsəvvür yaradılır ki, guya Qarabağda tarixən yalnız ermənilər yaşayıb, ancaq Ermənistan ərazisində heç vaxt azərbaycanlı olmayıb. Məqsəd təkcə daşları yox etmək deyil, Azərbaycan xalqının həmin torpaqlardakı izlərini silməkdir. Qafqaz Albaniyası irsinə münasibət də bu siyasətin davamıdır. Dünya tarixşünaslığı Qafqaz Albaniyasının Azərbaycan ərazisində mövcudluğunu qəbul etdiyi halda, Ermənistan cəmiyyətində bu irsin inkar edilməsi faktiki olaraq tarixi həqiqətlərə qarşı dözümsüzlükdür. Bu isə beynəlxalq hüququn, o cümlədən 1954-cü il Haaqa Konvensiyasının və UNESCO prinsiplərinin kobud şəkildə pozulması deməkdir.